Dolińskie muzeum krajoznawcze Tatiany i Omelana Antonowycz

Bojkowszczyzna

 Dolińskie muzeum krajoznawcze Tatiany i Omelana Antonowycz

Bojkowszczyzna

Główna » Ekspozycje » Pokój rodziny Antonowycz

Pokój rodziny Antonowycz

Jak wynika z nazwy muzeum, jego założycielami byli znani mecenasi ze Stanów Zjednoczonych Omelan i Tatiana Antonowycz, którzy w 2003 roku finansowali budownictwo naszego muzeum „Bojkowszczyzna”.

W pokoju „Rodziny Antonowycz” eksponuje się zdjęcia z życia mecenatów, rzeczy osobiste, a także m.in. kolekcja pamiątek i pudełek od zapałek z różnych krajów świata.

Omelan Antonowycz (ur. 1914 r. w Dolinie – zm. 28 lutego 2008 we Lwowie) – ukraiński prawnik, mecenas sztuki.
Urodził się w rodzinie urzędnika sądowego. Uczył się w Gimnazjum Akademickim we Lwowie, gimnazjum w Przemyślu, studiował na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, Wyższej Szkole Handlowej w Poznaniu, Akademii Handlowej w Berlinie.

W czasie studiów działał w organizacji studenckiej „Mołoda Hromada”, następnie wstąpił do Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów. W 1933 został aresztowany za działalność w OUN, skazany, spędził trzy lata w polskim więzieniu. Podczas II wojny światowej zajmował się działalnością organizacyjną w OUN, wskutek czego został aresztowany przez władze niemieckie i wysłany do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen.

W 1946 roku po ukończeniu wydziału prawniczego Wolnego Uniwersytetu Ukraińskiego w Pradze poślubił Tatianę Terlecką, znanego neuropatologa po Uniwersytecie Wiedeńskim.

W 1950 przeprowadzili się wraz z żoną na stałe do Waszyngtonu.

W 1980 założyli wspólnie Fundację Tatiany i Omelana Antonowyczów w celu wsparcia rozwoju ukraińskiego literaturoznawstwa, krytyki literackiej, historii, historii sztuki, językoznawstwa i polityki.

Tatiana Terlecka ur. w Wiedniu w znanej rodzinie Terleckich. Uczyła się w Gimnazjum Sióstr Wasylianek we Lwowie. Wykształcenie medyczne rozpoczęła w Montpelier we Francji. W 1941 r. otrzymała stopień doktora nauk medycznych na Uniwersytecie Wiedeńskim. W latach 1941-1944 pracowała w szpitalu przy Uniwersytecie i we Lwowie. W roku 1944 przeniosła się do Wiednia, a potem do Monachium, gdzie pracowała lekarką w Organizacji Międzynarodowej Uciekinierów. W 1946 roku wyszła za mąż za Omelana Antonowycza.

W 1968 r. została kierowniczką oddziału nefrologii Instytutu Patologii USA. W 1974 r. otrzymała stopień doktora nauk medycznych i została profesorem patologii na wydziale medycznym w Uniwersytecie w Georgetown. Za 20 lat pracy w tym uniwersytecie otrzymała złoty medal. Jej działalność zawodowa i naukowa także powiązana z Uniwersytetem George’a Washingtona (od 1961 r.) i Uniwersytetem Wojskowym nauk medycznych w Washingtonie.

W latach 1970-80. wykładała na uczelniach w Helsinkach, Atenach, Tokio, Melbourne, Teheranie, Trynidadzie. Główne badania naukowe Tatiany Antonowycz poświęcone były schorzeniom naczyń nerek, zmianom, które zachodzą w nerkach przy AIDS. W 1980 roku wydała atlas z unikatowymi zdjęciami biopsji nerek, który spowodował wielki rezonans i powagę wśród lekarzy; była też autorką wielu publikacji i książek medycznych.

Zmarła w Washingtonie, pochowana zaś na cmentarze Łyczakowskim we Lwowie w sklepie rodziny Łopatyńskich.

Fundacja

W 1980 roku założona została fundacja Tatiany i Omelana Antonowycz dla wsparcia rozwoju literatury ukraińskiej i ukrainoznawstwa. Fundusz też przyznawał stypendia i granty dla wsparcia rozwoju języka ukraińskiego, kultury i literaturoznawstwa ukraińskiego, krytyki literackiej, historii, językoznawstwa, historii sztuki i politologii. Premie otrzymywały ci, którzy zrobili znaczny wniosek w rozwój kultury i sztuki ukraińskiej oraz społeczności. Oprócz tego fundusz finansował m.in. uzupełnienie Lwowskiej Biblioteki Naukowej imienia Wasyla Stefanyka; kosztem funduszu zbudowano muzeum krajoznawcze „Bojkowszczyzna”, postawiono pomnik „Bojownikom za Państwo Ukraińskie”, finansowana rekonstrukcja cerkwi Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w mieście Dolina; rekonstrukcję nowego gmachu Bakalarskiej Biblioteki Kijowo-Mohylańskiej Akademii.